Αν τα ορυκτά αποτελούν τροφή των φυτών, τα φυτά τροφή των ζώων και τα ζώα και τα φυτά τροφή του ανθρώπου, μήπως υπάρχουν και άλλες οντότητες που τρέφονται από τους ανθρώπους; Αποτελεί ο άνθρωπος την κορυφή της τροφικής αλυσίδας ή μήπως αυτή προχωράει και πέρα απ’ αυτόν; Όπως εμείς εκτρέφουμε σε φάρμες ζώα για τα διάφορα προϊόντα τους και το κρέας τους, μήπως ο πλανήτης μας αποτελεί επίσης τη φάρμα κάποιων «θεών» ή «Κυρίων», που μας εκτρέφουν επίσης, χωρίς να το παίρνουμε καν χαμπάρι, και τρέφονται διαρκώς από τις οποιεσδήποτε εκπορεύσεις μας; Θα πειτε βλακειες.Το γράμμα ωμέγα («ω μέγα» ή «μακρό ο») της ελληνικής γραφής είναι νεότερο κι επινοήθηκε σε αντιπαράθεση με το γράμμα όμικρον («μικρό» ή «βραχύ ο»). Στις αρχαιότερες ελληνικές επιγραφές δεν υπήρχε καμιά διάκριση μεταξύ αυτών των δυο γραμμάτων και γράφονταν και τα δυο ως Ο. Το γράμμα Ω καθιερώθηκε επίσημα στην Αθήνα κατά την περίοδο του άρχοντα Ευκλείδη (403 π.Χ) και κατά τους χρόνους του Αδριανού καθιερώθηκε και το σχήμα του μικρού γράμματός του ω. Για παράδειγμα ο Πλάτωνας αναφέρει ότι η σημερινή ώρα γραφόταν «όρα». Ας θεωρήσουμε τώρα δύο αρχαίες ελληνικές λέξεις: τη λέξη βροτός, που σημαίνει θνητός και τη λέξει βρωτός που σημαίνει φαγώσιμος. Αν αμελήσουμε τη διαφορά του ο από το ω, η οποία όπως είπαμε παλαιότερα δεν υπήρχε, τότε έχουμε στην πραγματικότητα μία ταύτιση των δύο αυτών εννοιών που σημαίνει πως κάθε θνητός είναι και «φαγώσιμος»!!! Ο άνθρωπος δηλαδή είναι «φαγώσιμος», αλλά φαγώσιμος από τι; Μήπως από το δημιουργό/δημιουργούς του ; Πριν από τους ανθρώπους θυσιάζονταν ζώα, διότι αυτοί στους οποίους θυσιάζονταν δεν ήσαν θεοί» (!!!) Μας λεει ο Φιλιππος , οτι ο Διας δεν ηταν θεος και δεν ειχε αναγκη να θυσιαζουν ανθρωπους αλλα και με ζωα βολευονταν ..Τωρα ερχετε η ερωτηση τι επαιρνε ο θεος, οι θεοι με την θυσια του ανθρωπου; Εγραψα πολλες φορες οτι ολοι αυτοι οι θεοι της γης ειναι εξωγηινοι. Ο πραγματικος Θεος ειναι κατι το ασυληπτο. Αυτοι οι εξωγηινοι λοιπον για να επιβιωσουν χρειαζονται την αυρα, την ενεργεια του ανθρωπου καθως και την αδρεναλινη .Κατα την θυσια, το θυμα, ο ανθρωπος φοβοταν ,ανεβαινε η αδρεναλινη, γινοτανε δυνατη η αυρα ,τρεφοτανε ο θεος ,οι θεοι .Το λεει και ο Πλατων .Αλλη φορα ομως. Κατω η αυρα που εχουμε και παρατηρουμε οτι μερικες φορες οταν μιλουμε με καποιο προσωπο οταν φευγει αισθανομαστε κουρασμενοι Μας εκλεψε την ενεργεια μας, την αυρα μας .
This post was written by: Author Name
Your description comes here!
Get Free Email Updates to your Inbox!
Αναρτήσεις
Δημοσίευση σχολίου